و باورم نيست كه "نبايد دوستت داشته باشم" جمله گذشته و حال و آينده است!

 چه بيم؟

در هر چشم نگاهش مي بينم

بر هر لب كلامش مي خوانم

...

گلستان مهرش بر من آتش شد

چه باك؟

چون شعله زبانه مي كشم

باد سيلي مي زند

درخت خم مي شود

اما

رخت خزان را بيشتر به خود مي پيچد.

احمقانه ،

عاشقانه

من، درخت

عشق تو، رخت خزاني

تو، . . . باد.

رسم زمستان است

سيلي و عرياني.

سيمرغ من. پرهايي كه از تو داشتم تمام شده. خود را آتش مي زنم، دمي نزد من بيا. دلتنگي به قلۀ قاف رسيده! تو كجايي؟!

هراسان اين تنهايي ام. از حجم عظيمي كه خالي مانده و خيالش حتي پر نمي كند اين فضا را... كودك هراسانم جز آغوش امن تو مأمني نمي شناسد. دمي نزد من بيا.

نمي دونم چرا جديداً اينقدر نامه مي نويسم! ميانه ي كلام و زبان انگار شكر آب شده! كلام  عزيز خودت را اصلاح كن، باور كن زبان و نگاه هم موجودات خوبي اند (گرچه گاهي كارت را خراب مي كنند).

"تو را من درد شيرين خوانم اي عشق"

دوست دارم اين خلايق را. عاشقم اين ستاره ها را. تو را چه گويم محبوب من؟ از نگاهي كه اينگونه آتش درونم را تيز تر مي كند چطور فرار كنم؟ ماه طلايي آسمان پر ستاره من. بسوزان. ويران كن. اما هميشه به بالا نظر كن و قدم بردار، قدم بردار، قدم بردار... آنقدر بالا برو تا حتي از نگاه هاي پرسشگر من محو شوي. اگر سنگي بر سر درّه اي  هستم مرا در دره بينداز . اما مجال توقف به خودت نده؛ به مسيرت ادامه بده تا به خورشيد برسي.

خسوف را دوست ندارم، چون تو نيستي. اما وقتي به كسوف برسيم، با وجود سرمايش، دلگرم مي شوم. چون مي دانم تو به اوج گرما رسيده اي "ماه طلايي آسمان پر ستاره من".

چطور راضي مي شويد عشق بزرگ را در قفس كوچك خفه كنيد؟!!

قصد رخنه در من كرده

زرد، سرخ، اشك، عشق.

رخم پاييز

قلبم تابستان

دستهايم زمستان

عشقم بهار.

تبلور چهار فصلم

آواز مي كنند

باران غم را.

اين زمين كويري

بر برگهاي نورسته ام رحم ندارد.

ابر رحمت دور نيست

در چشمهاي من است.

مداد قرمزي در دست

بر همه روياها خط مي كشي

با يك علامت تعجب

و بر رويشان تشديد مي كشي.

من

پاك كن به دست

مترصد يك لحظه غفلت تو

تا مداد را بشكنم

علامتهاي تعجب را پاك كنم.

مداد مشكي هديه ات مي كنم

                                گر تو نظر به ما كني ور نكني مخيري^*