اما تو وقتي اين ها رو مي فهمي كه ديگه خيلي دير شده. تو وقتي متوجه نيازت به محبت اون ميشي كه اون ديگه از وجود چنين نيازي از طرف تو نااميد شده. خيلي دير جنبيدي. خيلي زودتر بايد بهش ميگفتي كه تا حالا هيچكس به اندازه اون توجهت رو جلب نكرده بود. خيلي زودتر بايد بهش ميگفتي كه تو تنها به فرمول محبت اون علاقه داري و به بقيه فرمولها نه تنها ديگه اهميت نميدي بلكه حتي ديگه توانايي امتحانشون رو هم نداري چون فرمولي كه حالا داري (يا داشتي) حفره قلبت رو پر كرده و تو به همين احتياج داري نه چيز ديگه.

اما ديگه خيلي دير اقدام كردي... خيلي دير...

اون با كاميونش رفته به شهري كه فقط خودش شهروندشه. رفته تا بعد از اينكه تونست بي توجهي هاي تو رو فراموش كنه دوباره يه حفرة ديگه پيدا كنه تا بتونه بار كاميونش رو اونجا خالي كنه. اونوقته كه تو موندي و يه حفره و يه اميد بي فايده به كسي كه مطمئني مي تونه حفره قلبت رو پر كنه. اونوقته كه فكر ميكني مي شه با اشك و آه جاي خالي اون محبت رو پر كرد... اما... هيچ فايده اي نداره چون اينطوري فقط حفره رو عميقتر ميكني.همين!!!!همه اش تقصير تو بود كه زودتر جرات گفتن اين همه چيز مهم رو پيدا نكردي شايد هم فكر مي كردي اون خودش همة اينها رو مي دونه. آخه مگه اون بيچاره علم غيب داشته؟؟؟