چرا آمدي؟

به انتظار نشستم كزان گلي بدمد

به ترانه اي اسپانيولي گوش مي كنم

تار مويي گره خورده! پيچيدگي اين ايام انگار محدود به درونم نيست! موثر گشته؛ نه بر رنگ رخساره، كه مستقيماً بر تار مو!!

باز با من از حرفهاي مفهوم و نامفهومت بگو

زمستان را بهار كردي برايم

بغض نبود حرفهاي نگفته،

شايد اين روزها درب بر گنجينه اي كه در قلب دارم بربندم و ذخيره اش كنم براي روز ديگري كه خواهمت ديد

آن روزهاي امتحان، مست خيال تو و آغوش رخوت بودم. اين حقيقت را گفته بودم به تو اما باور نكردي، خنديدي و قدم پيش نهادي. و من قادر به انجام هيچ بودم.

بر هر برگ سفيدي به جاي فرمول و عدد مي نويسم: "دوستت دارم". چه كنم كه اختيار زبان و حتي چشمهايم رادارم، اما دستهاي نافرماني دارم.

شب را دوست دارم

قلبم سرشار از عشق است. به آنكه ديروز همه تولدش را فراموش كرده بودند. همه از عيد صحبت مي كردند و هيچكس به ياد نمي آورد آنرا كه هر بار دلشان مي گيرد، با زمزمه اي مي خوانند: "دستم بگير عبدالبهاء...گر چه ز عالم بي برم، لطف تو گر باشد برم،پس صاحب هر كشورم... رحمي بكن بر اين عليل، دستم بگير عبدالبهاء" و او دستم مي گيرد. و او به آغوشش مي برد مرا. و من "مي بينم".                  به درياي عشقي كه موج مي زند در چشمانش، نگاه مي كنم و غرق مي شوم-در اشكهايم-. او پدرِ بزرگ من است. او پناه من است. دوران دوزخي را كه پشت سر مي گذاشتم، شرم داشتم. به سمتش نمي رفتم. نگاهش نمي كردم. صدايش نمي كردم. اما ديگر لبريز شد كاسه صبرم. فريادش كردم. صاحب هر كشور شدم. ديگر بار موفقم، مؤيدم.