از پنجره كه نگاه مي كنم

سبزه ها از دل خيابان مي جوشند

وقتي خبرها را دوست نداشته باشي، قاصدك برايت سراب مي شود و كابوس ها ميان روز و شب سرگردان.

دوستتر داشتم كه به جاي نظاره ي سياه نوشته هايم،سطرهاي سفيد شعرهايم را خوانده بودي.

شكايت مكن از نااميدي من، وقتي همه شان را به تو بسته ام و تو دور مي نشيني! روزگاري دور از بندها و مرزها، رهاي رها دشت ها، دامنه ها ، سواحل،آسمان ها را با كوچكترين اراده فتح مي كردم. قامتم راست،باد همدم روزهايم و ستاره لالايي خوان شب هايم بود.تا روزي كه حواوار پا در دام تو نهادم و نگاه تو پلي شد برايم به سوي زمين. از رمه ام جدا ماندم و كو به كو سوي تو روان گشتم. ديگر نه بالي بود براي پرواز و فتح، نه جاني. همدم روزهايم خون دل شد و شب ها اشك ديده مي زدودشان. حال اگر بخواهم برايت از از كوه ها و دشتها و درياها و آسمان ها بگويم، تنها آن هايي را به ياد دارم كه ردّي از تو بر خود داشته اند. ديگر همۀ اميدم در وصل تو خلاصه مي شود كه كوچه اي بن بست است. پشت ديوار كوچه، نه تو ايستاده اي، و نه راه ادامه دارد. من مانده ام و اين ديوار كه تاب تحمل مرا ندارد. بار گراني كه بر دوش مي كشم، قامت ديوار را مي شكند. به كجا تكيه كنم؟ به كدام كوه؟ كدام آسمان؟ از خدا هم كه رميده ام! از همه كس  رميده ام. ديگر به چه دل خوش كنم؟ من به زمين آمده ام. بي آدم!  با گازي از ميوۀ عشق تو كه وجودم را سرشار كرد.